बाणयुद्धम् नृग मोक्षः च

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

द्व्यशीतितमम् दशकम्

बाणयुद्धम् नृग मोक्ष: च

प्रद्युम्नो रौक्मिणेय: स खलु तव कला शम्बरेणाहृतस्तं

हत्वा रत्या सहाप्तो निजपुरमहरद्रुक्मिकन्यां च धन्याम् । तत्पुत्रोऽथानिरुद्धो गुणनिधिरवहद्रोचनां रुक्मिपौत्रीं तत्रोद्वाहे गतस्त्वं न्यवधि मुसलिना रुक्म्यपि द्यूतवैरात् ॥१॥

बाणस्य सा बलिसुतस्य सहस्रबाहो: माहेश्वरस्य महिता दुहिता किलोषा । त्वत्पौत्रमेनमनिरुद्धमदृष्टपूर्वं स्वप्नेऽनुभूय भगवन् विरहातुराऽभूत् ॥२॥

योगिन्यतीव कुशला खलु चित्रलेखा तस्या: सखी विलिखती तरुणानशेषान् । तत्रानिरुद्धमुषया विदितं निशायाम् आनेष्ट योगबलतो भवतो निकेतात् ॥३॥

कन्यापुरे दयितया सुखमारमन्तं चैनं कथञ्चन बबन्धुषि शर्वबन्धौ । श्रीनारदोक्ततदुदन्तदुरन्तरोषै: त्वं तस्य शोणितपुरं यदुभिर्न्यरुन्धा: ॥४॥

पुरीपालश्शैलप्रियदुहितृनाथोऽस्य भगवान् समं भूतव्रातैर्यदुबलमशङ्कं निरुरुधे । महाप्राणो बाणो झटिति युयुधानेनयुयुधे गुह: प्रद्युम्नेन त्वमपि पुरहन्त्रा जघटिषे ॥५॥

निरुद्धाशेषास्त्रे मुमुहुषि तवास्त्रेण गिरिशे द्रुता भूता भीता: प्रमथकुलवीरा: प्रमथिता: । परास्कन्द्त् स्कन्द: कुसुमशरबाणैश्च सचिव: स कुम्भाण्डो भाण्डं नवमिव बलेनाशु बिभिदे ॥६॥

चापानां पञ्चशत्या प्रसभमुपगते छिन्नचापेऽथ बाणे व्यर्थे याते समेतो ज्वरपतिरशनैरज्वरि त्वज्ज्वरेण । ज्ञानी स्तुत्वाऽथ दत्वा तव चरितजुषां विज्वरं स ज्वरोऽगात् प्रायोऽन्तर्ज्ञानवन्तोऽपि च बहुतमसा रौद्रचेष्टा हि रौद्रा: ॥७॥

बाणं नानायुधोग्रं पुनरभिपतितं दर्पदोषाद्वितन्वन् निर्लूनाशेषदोषं सपदि बुबुधुषा शङ्करेणोपगीत: । तद्वाचा शिष्टबाहुद्वितयमुभयतो निर्भयं तत्प्रियं तं मुक्त्वा तद्दत्तमानो निजपुरमगम: सानिरुद्ध: सहोष: ॥८॥

मुहुस्तावच्छक्रं वरुणमजयो नन्दहरणे यमं बालानीतौ दवदहनपानेऽनिलसखम् । विधिं वत्सस्तेये गिरिशमिह बाणस्य समरे विभो विश्वोत्कर्षी तदयमवतारो जयति ते ॥९॥

द्विजरुषा कृकलासवपुर्धरं नृगनृपं त्रिदिवालयमापयन् । निजजने द्विजभक्तिमनुत्तमामुपदिशन् पवनेश्वर् पाहि माम् ॥१०॥