नैमित्तिक प्रळयः ब्रह्माविर्भावः च

ॐ नमो नारायणाय

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

अष्टमम् दशकम्

नैमित्तिक प्रळयः ब्रह्माविर्भावः च

एवं तावत् प्राकृतप्रक्षयान्ते ब्राह्मे कल्पे ह्यादिमे लब्धजन्मा । ब्रह्मा भूयस्त्वत्त एवाप्य वेदान् सृष्टिं चक्रे पूर्वकल्पोपमानाम् ॥१॥

सोऽयं चतुर्युगसहस्रमितान्यहानि तावन्मिताश्च रजनीर्बहुशो निनाय । निद्रात्यसौ त्वयि निलीय समं स्वसृष्टैः नैमित्तिकप्रलयमाहुरतोऽस्य रात्रिम् ॥२॥

अस्मादृशां पुनरहर्मुखकृत्यतुल्यां सृष्टिं करोत्यनुदिनं स भवत्प्रसादात् । प्राग्ब्राह्मकल्पजनुषां च परायुषां तु सुप्तप्रबोधनसमास्ति तदाऽपि सृष्टि: ॥३॥

पञ्चाशदब्दमधुना स्ववयोर्धरूपम् एकं परार्धमतिवृत्य हि वर्ततेऽसौ । तत्रान्त्यरात्रिजनितान् कथयामि भूमन् पश्चाद्दिनावतरणे च भवद्विलासान् ॥४॥

दिनावसानेऽथ सरोजयोनि: सुषुप्तिकामस्त्वयि सन्निलिल्ये । जगन्ति च त्वज्जठरं समीयुः तदेदमेकार्णवमास विश्वम् ॥५॥

तवैव वेषे फणिराजि शेषे जलैकशेषे भुवने स्म शेषे । आनन्दसान्द्रानुभवस्वरूप: स्वयोगनिद्रापरिमुद्रितात्मा ॥६॥

कालाख्यशक्तिं प्रलयावसाने प्रबोधयेत्यादिशता किलादौ । त्वया प्रसुप्तं परिसुप्तशक्ति- व्रजेन तत्राखिलजीवधाम्ना ॥७॥

चतुर्युगाणां च सहस्रमेवं त्वयि प्रसुप्ते पुनरद्वितीये । कालाख्यशक्ति: प्रथमप्रबुद्धा प्राबोधयत्त्वां किल विश्वनाथ ॥८॥

विबुध्य च त्वं जलगर्भशायिन् विलोक्य लोकानखिलान् प्रलीनान् । तेष्वेव सूक्ष्मात्मतया निजान्त: स्थितेषु विश्वेषु ददाथ दृष्टिम् ॥९॥

ततस्त्वदीयादयि नाभिरन्ध्राद् उदञ्चितं किंचन दिव्यपद्मम् । निलीननिश्शेषपदार्थमाला- संक्षेपरूपं मुकुलायमानम् ॥१०॥

तदेतदंभोरुहकुड्मलं ते कलेवरात् तोयपथे प्ररूढम् । बहिर्निरीतं परित: स्फुरद्भि: स्वधामभिर्ध्वान्तमलं न्यकृन्तत् ॥११॥

संफुल्लपत्रे नितरां विचित्रे तस्मिन् भवद्वीर्यधृते सरोजे । स पद्मजन्मा विधिराविरासीत् स्वयंप्रबुद्धाखिलवेदराशि: ॥१२॥

अस्मिन् परात्मन् ननु पाद्मकल्पे त्वमित्थमुत्थापितपद्मयोनि: । अनन्तभूमा मम रोगराशिं निरुन्धि वातालयवास विष्णो ॥१३॥