विप्र पत्नी अनुग्रहः

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

एकषष्टितमम् दशकम्

विप्र पत्नी अनुग्रह:

ततश्च वृन्दावनतोऽतिदूरतो

वनं गतस्त्वं खलु गोपगोकुलै: । हृदन्तरे भक्ततरद्विजाङ्गना- कदम्बकानुग्रहणाग्रहं वहन् ॥१॥

ततो निरीक्ष्याशरणे वनान्तरे किशोरलोकं क्षुधितं तृषाकुलम् । अदूरतो यज्ञपरान् द्विजान् प्रति व्यसर्जयो दीदिवियाचनाय तान् ॥२॥

गतेष्वथो तेष्वभिधाय तेऽभिधां कुमारकेष्वोदनयाचिषु प्रभो । श्रुतिस्थिरा अप्यभिनिन्युरश्रुतिं न किञ्चिदूचुश्च महीसुरोत्तमा: ॥३॥

अनादरात् खिन्नधियो हि बालका: । समाययुर्युक्तमिदं हि यज्वसु । चिरादभक्ता: खलु ते महीसुरा: कथं हि भक्तं त्वयि तै: समर्प्यते ॥४॥

निवेदयध्वं गृहिणीजनाय मां दिशेयुरन्नं करुणाकुला इमा: । इति स्मितार्द्रं भवतेरिता गता: ते दारका दारजनं ययाचिरे ॥५॥

गृहीतनाम्नि त्वयि सम्भ्रमाकुला: चतुर्विधं भोज्यरसं प्रगृह्य ता: । चिरंधृतत्वत्प्रविलोकनाग्रहा: स्वकैर्निरुद्धा अपि तूर्णमाययु: ॥६॥

विलोलपिञ्छं चिकुरे कपोलयो: समुल्लसत्कुण्डलमार्द्रमीक्षिते । निधाय बाहुं सुहृदंससीमनि स्थितं भवन्तं समलोकयन्त ता: ॥७॥

तदा च काचित्त्वदुपागमोद्यता गृहीतहस्ता दयितेन यज्वना । तदैव सञ्चिन्त्य भवन्तमञ्जसा विवेश कैवल्यमहो कृतिन्यसौ ॥८॥

आदाय भोज्यान्यनुगृह्य ता: पुन: त्वदङ्गसङ्गस्पृहयोज्झतीर्गृहम् । विलोक्य यज्ञाय विसर्जयन्निमा: चकर्थ भर्तॄनपि तास्वगर्हणान् ॥९॥

निरूप्य दोषं निजमङ्गनाजने विलोक्य भक्तिं च पुनर्विचारिभि: प्रबुद्धतत्त्वैस्त्वमभिष्टुतो द्विजै: मरुत्पुराधीश निरुन्धि मे गदान् ॥१०॥