वेणु गान वर्णनम्

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

एकोनषष्टितमम् दशकम्

वेणु गान वर्णनम्

त्वद्वपुर्नवकलायकोमलं प्रेमदोहनमशेषमोहनम् ।

ब्रह्म तत्त्वपरचिन्मुदात्मकं वीक्ष्य सम्मुमुहुरन्वहं स्त्रिय: ॥१॥

मन्मथोन्मथितमानसा: क्रमात्त्वद्विलोकनरतास्ततस्तत: । गोपिकास्तव न सेहिरे हरे काननोपगतिमप्यहर्मुखे ॥२॥

निर्गते भवति दत्तदृष्टयस्त्वद्गतेन मनसा मृगेक्षणा: । वेणुनादमुपकर्ण्य दूरतस्त्वद्विलासकथयाऽभिरेमिरे ॥३॥

काननान्तमितवान् भवानपि स्निग्धपादपतले मनोरमे । व्यत्ययाकलितपादमास्थित: प्रत्यपूरयत वेणुनालिकाम् ॥४॥

मारबाणधुतखेचरीकुलं निर्विकारपशुपक्षिमण्डलम् । द्रावणं च दृषदामपि प्रभो तावकं व्यजनि वेणुकूजितम् ॥५॥

वेणुरन्ध्रतरलाङ्गुलीदलं तालसञ्चलितपादपल्लवम् । तत् स्थितं तव परोक्षमप्यहो संविचिन्त्य मुमुहुर्व्रजाङ्गना: ॥६॥

निर्विशङ्कभवदङ्गदर्शिनी: खेचरी: खगमृगान् पशूनपि । त्वत्पदप्रणयि काननं च ता: धन्यधन्यमिति नन्वमानयन् ॥७॥

आपिबेयमधरामृतं कदा वेणुभुक्तरसशेषमेकदा । दूरतो बत कृतं दुराशयेत्याकुला मुहुरिमा: समामुहन् ॥८॥

प्रत्यहं च पुनरित्थमङ्गनाश्चित्तयोनिजनितादनुग्रहात् । बद्धरागविवशास्त्वयि प्रभो नित्यमापुरिह कृत्यमूढताम् ॥९॥

रागस्तावज्जायते हि स्वभावात् मोक्षोपायो यत्नत: स्यान्न वा स्यात् । तासां त्वेकं तद्द्वयं लब्धमासीत् भाग्यं भाग्यं पाहि वातालयेश ॥१०॥