प्रलंबासुर वधः

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

सप्तपञ्चाशम् दशकम्

प्रलंबासुर वध:

रामसख: क्वापि दिने कामद भगवन् गतो भवान् विपिनम् ।

सूनुभिरपि गोपानां धेनुभिरभिसंवृतो लसद्वेष: ॥१॥

सन्दर्शयन् बलाय स्वैरं वृन्दावनश्रियं विमलाम् । काण्डीरै: सह बालैर्भाण्डीरकमागमो वटं क्रीडन् ॥२॥

तावत्तावकनिधनस्पृहयालुर्गोपमूर्तिरदयालु: । दैत्य: प्रलम्बनामा प्रलम्बबाहुं भवन्तमापेदे ॥३॥

जानन्नप्यविजानन्निव तेन समं निबद्धसौहार्द: । वटनिकटे पटुपशुपव्याबद्धं द्वन्द्वयुद्धमारब्धा: ॥४॥

गोपान् विभज्य तन्वन् सङ्घं बलभद्रकं भवत्कमपि । त्वद्बलभीरुं दैत्यं त्वद्बलगतमन्वमन्यथा भगवन् ॥५॥

कल्पितविजेतृवहने समरे परयूथगं स्वदयिततरम् । श्रीदामानमधत्था: पराजितो भक्तदासतां प्रथयन् ॥६॥

एवं बहुषु विभूमन् बालेषु वहत्सु वाह्यमानेषु । रामविजित: प्रलम्बो जहार तं दूरतो भवद्भीत्या ॥७॥

त्वद्दूरं गमयन्तं तं दृष्ट्वा हलिनि विहितगरिमभरे । दैत्य: स्वरूपमागाद्यद्रूपात् स हि बलोऽपि चकितोऽभूत् ॥८॥

उच्चतया दैत्यतनोस्त्वन्मुखमालोक्य दूरतो राम: । विगतभयो दृढमुष्ट्या भृशदुष्टं सपदि पिष्टवानेनम् ॥९॥

हत्वा दानववीरं प्राप्तं बलमालिलिङ्गिथ प्रेम्णा । तावन्मिलतोर्युवयो: शिरसि कृता पुष्पवृष्टिरमरगणै: ॥१०॥

आलम्बो भुवनानां प्रालम्बं निधनमेवमारचयन् । कालं विहाय सद्यो लोलम्बरुचे हरे हरे: क्लेशान् ॥११॥