अघासुर निग्रहः वनभोजनम् च

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

एकपञ्चाशम् दशकम्

अघासुर निग्रह: वनभोजनम् च

कदाचन व्रजशिशुभि: समं भवान्

वनाशने विहितमति: प्रगेतराम् । समावृतो बहुतरवत्समण्डलै: सतेमनैर्निरगमदीश जेमनै: ॥१॥

विनिर्यतस्तव चरणाम्बुजद्वयात् उदञ्चितं त्रिभुवनपावनं रज: । महर्षय: पुलकधरै: कलेवरै: उदूहिरे धृतभवदीक्षणोत्सवा: ॥२॥

प्रचारयत्यविरलशाद्वले तले पशून् विभो भवति समं कुमारकै: । अघासुरो न्यरुणदघाय वर्तनी भयानक: सपदि शयानकाकृति: ॥३॥

महाचलप्रतिमतनोर्गुहानिभ- प्रसारितप्रथितमुखस्य कानने । मुखोदरं विहरणकौतुकाद्गता: कुमारका: किमपि विदूरगे त्वयि ॥४॥

प्रमादत: प्रविशति पन्नगोदरं क्वथत्तनौ पशुपकुले सवात्सके । विदन्निदं त्वमपि विवेशिथ प्रभो सुहृज्जनं विशरणमाशु रक्षितुम् ॥५॥

गलोदरे विपुलितवर्ष्मणा त्वया महोरगे लुठति निरुद्धमारुते । द्रुतं भवान् विदलितकण्ठमण्डलो विमोचयन् पशुपपशून् विनिर्ययौ ॥६॥

क्षणं दिवि त्वदुपगमार्थमास्थितं महासुरप्रभवमहो महो महत् । विनिर्गते त्वयि तु निलीनमञ्जसा नभ:स्थले ननृतुरथो जगु: सुरा: ॥७॥

सविस्मयै: कमलभवादिभि: सुरै: अनुद्रुतस्तदनु गत: कुमारकै: । दिने पुनस्तरुणदशामुपेयुषि स्वकैर्भवानतनुत भोजनोत्सवम् ॥८॥

विषाणिकामपि मुरलीं नितम्बके निवेशयन् कबलधर: कराम्बुजे । प्रहासयन् कलवचनै: कुमारकान् बुभोजिथ त्रिदशगणैर्मुदा नुत: ॥९॥

सुखाशनं त्विह तव गोपमण्डले मखाशनात् प्रियमिव देवमण्डले । इति स्तुतस्त्रिदशवरैर्जगत्पते मरुत्पुरीनिलय गदात् प्रपाहि माम् ॥१०॥