श्री कृष्णस्य वदने यशोदया लोकानां दर्शनम्

ॐ नमो नारायणाय

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

षट्चत्वारिंशम् दशकम्

श्री कृष्णस्य वदने यशोदया लोकानां दर्शनम्

अयि देव पुरा किल त्वयि स्वयमुत्तानशये स्तनन्धये । परिजृम्भणतो व्यपावृते वदने विश्वमचष्ट वल्लवी ॥१॥

पुनरप्यथ बालकै: समं त्वयि लीलानिरते जगत्पते । फलसञ्चयवञ्चनक्रुधा तव मृद्भोजनमूचुरर्भका: ॥२॥

अयि ते प्रलयावधौ विभो क्षितितोयादिसमस्तभक्षिण: । मृदुपाशनतो रुजा भवेदिति भीता जननी चुकोप सा ॥३॥

अयि दुर्विनयात्मक त्वया किमु मृत्सा बत वत्स भक्षिता । इति मातृगिरं चिरं विभो वितथां त्वं प्रतिजज्ञिषे हसन् ॥४॥

अयि ते सकलैर्विनिश्चिते विमतिश्चेद्वदनं विदार्यताम् । इति मातृविभर्त्सितो मुखं विकसत्पद्मनिभं व्यदारय: ॥५॥

अपि मृल्लवदर्शनोत्सुकां जननीं तां बहु तर्पयन्निव । पृथिवीं निखिलां न केवलं भुवनान्यप्यखिलान्यदीदृश: ॥६॥

कुहचिद्वनमम्बुधि: क्वचित् क्वचिदभ्रं कुहचिद्रसातलम् । मनुजा दनुजा: क्वचित् सुरा ददृशे किं न तदा त्वदानने ॥७॥

कलशाम्बुधिशायिनं पुन: परवैकुण्ठपदाधिवासिनम् । स्वपुरश्च निजार्भकात्मकं कतिधा त्वां न ददर्श सा मुखे ॥८॥

विकसद्भुवने मुखोदरे ननु भूयोऽपि तथाविधानन: । अनया स्फुटमीक्षितो भवाननवस्थां जगतां बतातनोत् ॥९॥

धृततत्त्वधियं तदा क्षणं जननीं तां प्रणयेन मोहयन् । स्तनमम्ब दिशेत्युपासजन् भगवन्नद्भुतबाल पाहि माम् ॥१०॥