परशुराम चरितम्

ॐ नमो नारायणाय

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

षट्त्रिंशम् दशकम्

परशुराम चरितम्

अत्रे: पुत्रतया पुरा त्वमनसूयायां हि दत्ताभिधो जात: शिष्यनिबन्धतन्द्रितमना: स्वस्थश्चरन् कान्तया । दृष्टो भक्ततमेन हेहयमहीपालेन तस्मै वरान् अष्टैश्वर्यमुखान् प्रदाय ददिथ स्वेनैव चान्ते वधम् ॥१॥

सत्यं कर्तुमथार्जुनस्य च वरं तच्छक्तिमात्रानतं ब्रह्मद्वेषि तदाखिलं नृपकुलं हन्तुं च भूमेर्भरम् । सञ्जातो जमदग्नितो भृगुकुले त्वं रेणुकायां हरे रामो नाम तदात्मजेष्ववरज: पित्रोरधा: सम्मदम् ॥२॥

लब्धाम्नायगणश्चतुर्दशवया गन्धर्वराजे मनाग् आसक्तां किल मातरं प्रति पितु: क्रोधाकुलस्याज्ञया । ताताज्ञातिगसोदरै: सममिमां छित्वाऽथ शान्तात् पितु: तेषां जीवनयोगमापिथ वरं माता च तेऽदाद्वरान् ॥३॥

पित्रा मातृमुदे स्तवाहृतवियद्धेनोर्निजादाश्रमात् प्रस्थायाथ भृगोर्गिरा हिमगिरावाराध्य गौरीपतिम् । लब्ध्वा तत्परशुं तदुक्तदनुजच्छेदी महास्त्रादिकं प्राप्तो मित्रमथाकृतव्रणमुनिं प्राप्यागम: स्वाश्रमम् ॥४॥

आखेटोपगतोऽर्जुन: सुरगवीसम्प्राप्तसम्पद्गणै: त्वत्पित्रा परिपूजित: पुरगतो दुर्मन्त्रिवाचा पुन: । गां क्रेतुं सचिवं न्ययुङ्क्त कुधिया तेनापि रुन्धन्मुनि- प्राणक्षेपसरोषगोहतचमूचक्रेण वत्सो हृत: ॥५॥

शुक्रोज्जीविततातवाक्यचलितक्रोधोऽथ सख्या समं बिभ्रद्ध्यातमहोदरोपनिहितं चापं कुठारं शरान् । आरूढ: सहवाहयन्तृकरथं माहिष्मतीमाविशन् वाग्भिर्वत्समदाशुषि क्षितिपतौ सम्प्रास्तुथा: सङ्गरम् ॥६॥

पुत्राणामयुतेन सप्तदशभिश्चाक्षौहिणीभिर्महा- सेनानीभिरनेकमित्रनिवहैर्व्याजृम्भितायोधन: । सद्यस्त्वत्ककुठारबाणविदलन्निश्शेषसैन्योत्करो भीतिप्रद्रुतनष्टशिष्टतनयस्त्वामापतत् हेहय: ॥७॥

लीलावारितनर्मदाजलवलल्लङ्केशगर्वापह- श्रीमद्बाहुसहस्रमुक्तबहुशस्त्रास्त्रं निरुन्धन्नमुम् । चक्रे त्वय्यथ वैष्णवेऽपि विफले बुद्ध्वा हरिं त्वां मुदा ध्यायन्तं छितसर्वदोषमवधी: सोऽगात् परं ते पदम् ॥८॥

भूयोऽमर्षितहेहयात्मजगणैस्ताते हते रेणुकाम् आघ्नानां हृदयं निरीक्ष्य बहुशो घोरां प्रतिज्ञां वहन् । ध्यानानीतरथायुधस्त्वमकृथा विप्रद्रुह: क्षत्रियान् दिक्चक्रेषु कुठारयन् विशिखयन् नि:क्षत्रियां मेदिनीम् ॥९॥

तातोज्जीवनकृन्नृपालककुलं त्रिस्सप्तकृत्वो जयन् सन्तर्प्याथ समन्तपञ्चकमहारक्तहृदौघे पितॄन् यज्ञे क्ष्मामपि काश्यपादिषु दिशन् साल्वेन युध्यन् पुन: कृष्णोऽमुं निहनिष्यतीति शमितो युद्धात् कुमारैर्भवान् ॥१०॥

न्यस्यास्त्राणि महेन्द्रभूभृति तपस्तन्वन् पुनर्मज्जितां गोकर्णावधि सागरेण धरणीं दृष्ट्वार्थितस्तापसै: । ध्यातेष्वासधृतानलास्त्रचकितं सिन्धुं स्रुवक्षेपणात् उत्सार्योद्धृतकेरलो भृगुपते वातेश संरक्ष माम् ॥११॥