सीताप्रत्यादेशः

अथ श्रीमद्वाल्मीकीयरामायणे युद्धकाण्डे सीताप्रत्यादेशः नाम अष्टादशाधिकशततमः सर्गः ॥६-११८॥

तां तु पार्श्वे स्थितां प्रह्वां रामः सम्प्रेक्ष्य मैथिलीम् । हृदयान्तर्गतं भावं व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥६-११८-१॥

एषासि निर्जिता भद्रे शत्रुं जित्वा रणाजिरे । पौरुषाद् यदनुष्ठेयं मयैतदुपपादितम् ॥६-११८-२॥

गतोऽस्म्यन्तममर्षस्य धर्षणा सम्प्रमार्जिता । अवमानश्च शत्रुश्च युगपन्निहतौ मया ॥६-११८-३॥

अद्य मे पौरुषं दृष्टमद्य मे सफलः श्रमः । अद्य तीर्णप्रतिज्ञोऽहं प्रभवाम्यद्य चात्मनः ॥६-११८-४॥

या त्वं विरहिता नीता चलचित्तेन रक्षसा । दैवसम्पादितो दोषो मानुषेण मया जितः ॥६-११८-५॥

सम्प्राप्तमवमानं यस्तेजसा न प्रमार्जति । कस्तस्य पौरुषेणार्थो महताप्यल्पचेतसः ॥६-११८-६॥

लङ्घनं च समुद्रस्य लङ्कायाश्चापि मर्दनम् । सफलं तस्य च श्लाघ्यमद्य कर्म हनूमतः ॥६-११८-७॥

युद्धे विक्रमतश्चैव हितं मन्त्रयतस्तथा । सुग्रीवस्य ससैन्यस्य सफलोऽद्य परिश्रमः ॥६-११८-८॥

विभीषणस्य च तथा सफलोऽद्य परिश्रमः । विगुणं भ्रातरं त्यक्त्वा यो मां स्वयमुपस्थितः ॥६-११८-९॥

इत्येवं वदतः श्रुत्वा सीता रामस्य तद् वचः । मृगीवोत्फुल्लनयना बभूवाश्रुपरिप्लुता ॥६-११८-१०॥

पश्यतस्तां तु रामस्य समीपे हृदयप्रियाम् । जनवादभयाद् राज्ञो बभूव हृदयं द्विधा ॥६-११८-११॥

सीतामुत्पलपत्राक्षीं नीलकुञ्चितमूर्धजाम् । अवदद् वै वरारोहां मध्ये वानररक्षसाम् ॥६-११८-१२॥

यत् कर्तव्यं मनुष्येण धर्षणां प्रतिमार्जता । तत् कृतं रावणं हत्वा मयेदं मानकांक्षिणा ॥६-११८-१३॥

निर्जिता जीवलोकस्य तपसा भावितात्मना । अगस्त्येन दुराधर्षा मुनिना दक्षिणेव दिक् ॥६-११८-१४॥

विदितश्चास्तु भद्रं ते योऽयं रणपरिश्रमः । सुतीर्णः सुहृदां वीर्यान्न त्वदर्थं मया कृतः ॥६-११८-१५॥

रक्षता तु मया वृत्तमपवादं च सर्वतः । प्रख्यातस्यात्मवंशस्य न्यङ्गं च परिमार्जता ॥६-११८-१६॥

प्राप्तचारित्रसंदेहा मम प्रतिमुखे स्थिता । दीपो नेत्रातुरस्येव प्रतिकूलासि मे दृढा ॥६-११८-१७॥

तद् गच्छ त्वानुजानेऽद्य यथेष्टं जनकात्मजे । एता दश दिशो भद्रे कार्यमस्ति न मे त्वया ॥६-११८-१८॥

कः पुमांस्तु कुले जातः स्त्रियं परगृहोषिताम् । तेजस्वी पुनरादद्यात् सुहृल्लोभेन चेतसा ॥६-११८-१९॥

रावणाङ्कपरिक्लिष्टां दृष्टां दुष्टेन चक्षुषा । कथं त्वां पुनरादद्यां कुलं व्यपदिशन्महत् ॥६-११८-२०॥

यदर्थं निर्जिता मे त्वं सोऽयमासादितो मया । नास्ति मे त्वय्यभिष्वङ्गो यथेष्टं गम्यतामिति ॥६-११८-२१॥

तदद्य व्याहृतं भद्रे मयैतत् कृतबुद्धिना । लक्ष्मणे वाथ भरते कुरु बुद्धिं यथासुखम् ॥६-११८-२२॥

शत्रुघ्ने वाथ सुग्रीवे राक्षसे वा विभीषणे । निवेशय मनः सीते यथा वा सुखमात्मना ॥६-११८-२३॥

नहि त्वां रावणो दृष्ट्वा दिव्यरूपां मनोरमाम् । मर्षयेत चिरं सीते स्वगृहे पर्यवस्थिताम् ॥६-११८-२४॥

ततः प्रियार्हश्रवणा तदप्रियं प्रियादुपश्रुत्य चिरस्य मानिनी । मुमोच बाष्पं रुदती तदा भृशं गजेन्द्रहस्ताभिहतेव वल्लरी ॥६-११८-२५॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सीताप्रत्यादेशः नाम अष्टादशाधिकशततमः सर्गः ॥६-११८॥