कालिय विष बाधितानां गो गोपानां उज्जीवनम्

अथ श्रीमन्नारायणीयम्

चतुष्पञ्चाशम् दशकम्

कालिय विष बाधितानां गो गोपानां उज्जीवनम्

त्वत्सेवोत्कस्सौभरिर्नाम पूर्वं

कालिन्द्यन्तर्द्वादशाब्दम् तपस्यन् । मीनव्राते स्नेहवान् भोगलोले तार्क्ष्यं साक्षादैक्षताग्रे कदाचित् ॥१॥

त्वद्वाहं तं सक्षुधं तृक्षसूनुं मीनं कञ्चिज्जक्षतं लक्षयन् स: । तप्तश्चित्ते शप्तवानत्र चेत्त्वं जन्तून् भोक्ता जीवितं चापि मोक्ता ॥२॥

तस्मिन् काले कालिय: क्ष्वेलदर्पात् सर्पाराते: कल्पितं भागमश्नन् । तेन क्रोधात्त्वत्पदाम्भोजभाजा पक्षक्षिप्तस्तद्दुरापं पयोऽगात् ॥३॥

घोरे तस्मिन् सूरजानीरवासे तीरे वृक्षा विक्षता: क्ष्वेलवेगात् । पक्षिव्राता: पेतुरभ्रे पतन्त: कारुण्यार्द्रं त्वन्मनस्तेन जातम् ॥४॥

काले तस्मिन्नेकदा सीरपाणिं मुक्त्वा याते यामुनं काननान्तम् । त्वय्युद्दामग्रीष्मभीष्मोष्मतप्ता गोगोपाला व्यापिबन् क्ष्वेलतोयम् ॥५॥

नश्यज्जीवान् विच्युतान् क्ष्मातले तान् विश्वान् पश्यन्नच्युत त्वं दयार्द्र: । प्राप्योपान्तं जीवयामासिथ द्राक् पीयूषाम्भोवर्षिभि: श्रीकाटक्षै: ॥६॥

किं किं जातो हर्षवर्षातिरेक: सर्वाङ्गेष्वित्युत्थिता गोपसङ्घा: । दृष्ट्वाऽग्रे त्वां त्वत्कृतं तद्विदन्त: त्वामालिङ्गन् दृष्टनानाप्रभावा: ॥७॥

गावश्चैवं लब्धजीवा: क्षणेन स्फीतानन्दास्त्वां च दृष्ट्वा पुरस्तात् । द्रागावव्रु: सर्वतो हर्षबाष्पं व्यामुञ्चन्त्यो मन्दमुद्यन्निनादा: ॥८॥

रोमाञ्चोऽयं सर्वतो न: शरीरे भूयस्यन्त: काचिदानन्दमूर्छा । आश्चर्योऽयं क्ष्वेलवेगो मुकुन्दे- त्युक्तो गोपैर्नन्दितो वन्दितोऽभू: ॥९॥

एवं भक्तान् मुक्तजीवानपि त्वं मुग्धापाङ्गैरस्तरोगांस्तनोषि । तादृग्भूतस्फीतकारुण्यभूमा रोगात् पाया वायुगेहाधिवास ॥१०॥